این مجموعه رویشگاهی نیز از دیگر مجموعه های شاخص جنگلی بومی در باغ گیاهشناسی ملی ایران میباشد که با مساحت حدود ۳ هکتار به شکل تپه ماهور ایجاد گردیده و مرتفع ترین نقطه آن بیش از ۱۰ متر ارتفاع دارد. عملیات اجرایی و تکمیلی این مجموعه از سال ۱۳۶۷ آغاز گردید.مجموعه رویشی زاگرس از زیرمجموعه های ناحیه رویشی ایران تورانی به شمار می رود و الگوی کوچکی از جنگلهای طبیعی منطقه زاگرس می باشد که در طی سالیان اجرای طرح، مراحل طراحی و ایجاد زیر ساخت ها، جمع آوری و کاشت و نگهداری از گونه های چوبی وعلفی جنگل های زاگرس در این مجموعه رویشی صورت گرفته است و از ۶ قطعه مجزا تشکیل گردیده که توسط باغ راه های سنگفرش شده از یکدیگر جدا می شوند. روش آبیاری مورد استفاده در این مجموعه رویشی به صورت تحت فشار و به روش بارانی می باشد.

با توجه به اطلاعات موجود درحال حاضر۴۲ گونه چوبی و ۳۰ گونه علفی در این مجموعه رویشی استقرار یافته است. عناصر اصلی درختی این مجموعه رویشی همانند جنگلهای طبیعی زاگرس از سه گونه اصلی از جنس بلوط به نامهای بلوط ایرانی ( برودار) Quercus brantii، مازودارQ.infectoria و ویول Q.libani میباشند.
به علاوه گونههایی از جمله: کیکمAcer monspessulanum،بنهPistacia atlantica،سماقRhus coriaria ، زرشک Berberis vulgaris ،پلاخور Lonicera floribunda ، سنجد Elaeagnus angustifolia ، گردو Juglans regia ، ارغوان Cercis siliquastrum ، دغدغک Colutea persica ، انجیرFicus carica ، مورد Myrtus communis ،زبان‌گنجشک Fraxinus excelsior ، سیاه‌ تلوPaliurus spina-christi ، عناب Ziziphus vulgaris ،تنگرس Amygdalus lycioides ، بادامک Amygdalus scoparia ، مرمره Cerasus incana ، راناسCerasus microcarpa ، محلب Cerasus mahaleb ، شیرخشت Cotoneaster sp. ، زالزالکsp.Crataegus ، گلابی وحشی Pyrus communis ، نسترن Rosa canina ، مو Vitis sylvestris ، پده Populus euphratica ، بید Salix sp. ، گزTamarix sp. ، دافنه Daphne mucronata ، درخت تا Celtis caucasica ، اوجا Ulmus glabra ، پنجانگشت Vitex negundo ، سپیدارPopulus albaنیز در این مجموعه کاشته شدهاند.